Echt gebeurd...

God: Zeg Adam, gij verveelt u, zie ik. Ik ga daar iets aan doen.

Adam: Ah, da's goed. Want die bomen, die zeggen inderdaad nie veel terug.

God: Ik ga u een vrouw maken. Wat zegt ge daarvan?

Adam: Kijk eens aan. Dank u God. Zo'n blonde, slimme dan die goed kan koken? C-cupke, goed met kinderen? Die hare weg terugvindt, kan parkeren en rationeel kan nadenken, de hele maand lang?

God: Ok, Adam, dat kan. Maar dat gaat u één arm en één been kosten.

Na korte stilte...
Adam: Oei, dat valt wat tegen. En wat kan ik krijgen voor een rib?

Image

http://www.jandejonghe.be/ 

 

Ne me quitte pas, ne me quitte pas...

Ik ben thuis niet persé op zoek naar de totale rust. Ik doe mijn werk (als je het werk kan noemen) erg graag en heb dus s’avonds en in het weekend liever prikkels en beweging dan het grote niets. Ik ben een fervent stadsbewoner. Voor zover je Leuven echt een stad kan noemen. En als je in de stad woont, schik je je naar stadslawaai. Ik geniet melancholisch van het kindergetier dat van de speelplaats van Windekind opwaait. Zo hoor ik op mijn terras als OHL (de Leuvens 2de klasse voetbalploeg) thuisspeelt. Ambiance. We horen s’nachts regelmatig zatte studenten door de schapenstraat (de fietscorridor naar de universiteitscampus) lallen en zingen. Heeft zijn charme. En duurt 30 seconden en weer weg. Verder woon ik een zo’n typische appartementsblok waar bijna uitsluitend 60 plussers wonen die van hun veel te groot huis op de buiten naar de stad zijn komen wonen. Die hoor je nooit.

Alles bon, ware het niet van die f*cking beiaard aan het Begijnhof.

Deze zaterdag was het weer van dattum. Van 15u tot 17u non-stop hitsgetchangel. Van klassieker zoals ‘Altijd is kortjakje ziek’ tot ‘Al die willen te kaap’ren varen’. Sfeer! Eigenlijk produceert, na de melodica, een beiaard de meest koude, afstandelijk, nuanceloze en irriterendste klank die er bestaat. Wie vraagt daarom? Cultureel erfgoed? Ja da’s waar. Maar speel dan ook muziek uit de middeleeuwen, waar die beiaards voor gemaakt zijn. En niet een poging om ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel (als u goed luistert herkent u het misschien) na te pingelen. En luid jong. Onlangs passeerde ik langs de grote markt, waar ook zo’n gevaarte staat boven de hoofden van 500 terrasgangers. Niemand kwam nog tot conversatie toe. Moest het nu dienen als bezigheidstherapie om de clerus van de jonge kinderen af te houden, dan kan ik ermee leven. Maar volgens mij zijn het allang niet meer de paters die op dat instument kloppen. Zou het technisch niet mogelijk zijn om de ‘muzikant’ die zich geroepen voelt dit als hobby te beoefenen, via een hoofdtelefoon aan het gevaarte aan te sluiten? Zodat hij de enige is die ervan moet genieten?

http://www.jandejonghe.be

Hou eens op met zwijgen.

Soms zeggen vrienden of familie mij dat ik wel erg veel share op facebook en twitter. En dat met een lichte ondertoon van het is erover. Maar ik snap dat niet. Sociale netwerken zijn uitgevonden om te sharen. Als je je inschrijft op facebook of Twitter, dan is dat toch om…te sharen. Nie? Ik antwoord dan soms dat ze helemaal niet verplicht zijn om mijn posts te bekijken, laat staan te lezen. Ze zijn daar vrij in. Ik erken het graag. Niet alles wat ik en anderen schrijven en toon is even interessant, noch relevant. Maar je bent ook niet verpicht om naar Lilly en Marleen te kijken hé.
Het is een beetje als een avondje stappen. Een aantal mensen bevestigen om mee gaan. Je engageert je om een avondje serieus te praten, te zeveren of te lachen. En je hebt er altijd wel een paar die meer praten dan anderen. Ik zal nooit verwijten aan iemand die niks zegt dat hij dringend maar eens vanalles spontaan moet vertellen, ondanks het feit dat al wie erbij is zich engegageerd heeft om er allemaal samen een gezellige avond van te maken.
Of toch. Zeg mannen, hou eens op met zwijgen. Of ik defriend en unfollow u. Né.

Den Aquarius van de Colruyt...

Image

Je kan voor of tegen Aquarius in blik zijn. Maar er kan toch niemand voor Aquarius in blik, karton en plastiek zijn. Als je in de Colruyt 24 blikjes Aquarius koopt, dan heb je wel effe werk. Per 12 in plastiek, per 6 in karton en dan elk in een blikje. Om daar door te worstelen heb je wel een energiedrankje nodig. Die verpakking kost meer dan het verbeterd water dat erin zit. Wat een hoop afval jongens. En de Colruyt maar windmolens bouwen. Btw, Cola van’t zelfde.  

Van verpakking tot maag in 7 stappen. 

 

(download)
Iphone fotokes op epoxivloer-aan't-stokagekot-achtergrond door Best Camera app gehaald.

De rol van een regisseur...

Ben alijd al benieuwd geweest wat er zou gebeuren als je 1 script, met 1 idee, aan 2 totaal verschillende productiehiuzen zou geven.
Wat is het belang van een regisseur? Van Budget? Van een tijdsgeest? Van het weer? Van de acteurs? 

Oordeel zelf...

Wij maakten bij GV deze spot voor BIVV in 2000

In de UK 10 jaar later, met nieuwe technologie, en meer budget.