Nog 21u en het is weer zover...#20kmvanBrussel
Morgen 20km van Brussel. Waarom doe ik het mezelf steeds aan? Vanwege de machoklap ervoor ? “Oh, ben nie in vorm hoor. Last van mijn knie, dikke koortsblaas, te veel gepaft, geen tijd om te trainen.“ Of de macho klap erna? 1u45…maar…had last van mijn knie, dikke koortsblaas, te veel gepaft, geen tijd gehad om te trainen. Maar om eerlijk te zijn: het is echt doodgaan. Afzien. Elk jaar opnieuw. Na zo’n 15 km begint het. Fuck, nòg 5. En dan diene bergop nog. Dan krijg ik een soort tunnel vizie met een licht aan het einde. De rest wordt zwart.
In mijn hoofd begin ik te schelden tegen alles en iedereen. Ik word een associale claustrofobische eikel met het syndroom de la Tourette. “Trut, met u dik gat, binnen de kilometer pak ik u terug” denk ik dan over een dame met misschien een lichte aanzet tot cellulite. “t’Moest weer lukken zenne, nen bougnoul”, als een symphatieke allochtoon me per ongeluk met zijn elleboog aanraakt. “Hebde gijle echt niks beter te doen dan hier te staan roepen gelijk debielen”, denk ik dan over die symphatieke en enthousiaste supporters. “Daar, weer zo ne vetzak van 55 jaar met kromme kale benen en nep-epofleskes in zijn buikriem. die me voorbijschiet in de laatste 2 km alsof het niks is. 10 jaar schorsen die klootzakken en een dikke boete. 1 miljoen Euro. Minstens.” Maar dan komt toch die eindstreep. Dan ben je in de hemel. Je word overwelmd door het witte licht. Al het zwart valt weg. 10 joints tegelijk en een orgasme erbovenop. Iedereen is je vriend. Je bent weer de goedheid zelve. Je ziet iedereen graag, en iedereen ziet jou graag. Kom hier. Dat ik u vastpak. Zeker als je het privilege hebt om in de Nike VIP stand te gaan nagenieten.Zij hebben wel begrepen wat je nodig hebt na zo'n inspanning. Ruimte, muziekje, drank, eten, en machoklap. Laat maar komen. Hoemeer hoe beter. Bon. Nog 22 uur. De stress begint. Benieuwd wat het dit jaar geeft. Spijtig dat ik al een paar dagen wat keelpijn heb.

